Var olmanın ağırlığını taşıyamıyorum uzun zamandır ve bileklerimi kesmek etimi acıtacak bu yüzden

Tek yaptığım yok oluşun tüm ihtimallerini denemek..’’

Dünyaya geliş amacının mutluluk olmadığını çok erken yaşlarda öğrenmiş bir çocuğa sord

‘’mutlu musun?’’…

 Rüyadan biz sorumlu değildik lakin rüyada gördüklerimizden biz sorumluyduk..

 Ve hep genişliğinden şikayet ettiğim omuzlarım bu hayat için fazlaca küçük..’’

 Yollar beni bekliyor,gitmeliyim..’’

Bir tren rayı üstündeki tek kişilik koltuklardan istiyorum,giderken,varırken,yolcular ve karşılarken bile tektim çünkü..’

Çift kişilik hikayeler bana hep iki yüzlüce gelmişlerdi..belki de bitmez tükenmez yalnızlığımı süpürdüğüm halı atlarının bahanesiydi bu paranoyak girişimlerim..

 Ama böyleydim..’’

 Bakma dili geçmiş zamanları kullanıp,sanki benden geçip gitmiş gibi yaptığıma..

Dil bilgisi öğrettiğime aldanma sen , hiçbir kurala tam uyamam..dahi anlamındaki –de leri bitişik yazarım mesala,

Dahildir o yahu diğer cümleye…aramıza mesafe sokmaya o denli alışmışız ki hiçbir yakınlığı kaldıramıyoruz..’’

…’’bu yüzden yazar olamazsın..’’dedi..olmakla ilgiLi bir kaygım hiç olmadı..-e bilmek’lerin içinde dolaşmak yeterince rahattı..beni kimse bilmesindi,tanımasındı,’’işe yarar’olduğumu bir tek işine yaradıklarım bilseydi..beni kendinden uzak tutsan da hayatından neden tutamadığını şimdi anlıyorum..

 ‘’her daim işine yarayacağım çünkü..’’

 Yollar beni bekliyor,gitmeliyim..

Kabuğum var benim,başımı içeri çekip rahatca yerleştiğim../içinde kendi bahçemin ve en iyi oyun arkadaşlarımın olduğu../yazılı kanunlarım ve lütfen çimlere basmayınız uyarılarım yok..

Biz edep kurallarını bilen ve kafasının örümcek ağı tuttuğuna inanılan çocuklarız..

Günahlarımız,birbirimizin saçlarını çekmekten gelir..’’

Kabuğumun altında bir dünya..

Gitmeliyim..o kabuk camdan ve sen çoktan kırdın hayallerimin güne bakan yanlarını..’’

 Elimde bir pusula yok,harita okumayı ise hiç bilmem..

Bilemem Afrika hangi kıtanın hangi yarım adasında..bildiğim orda ölen aç çocuklarının sayısıdır ve elim onlara uzanamayacak kadar bağlıdır bedenime.

Bu yüzden kesiyorum onları,bilekten..’’elimde bir pusula yok..kendimi yola vereceğim,nereye götürürse taşlar orda soluklanacağım..

diyeLim ki prag,diyelim ki Amsterdam,diyelim ki diyarbakırın adını hiç bilmediğim bir köyü..

gitmek amaçsa,şehirler sadece birer tenefüs saatidir..’’

bazen kalmak,gitmekten daha zordur…arkasına hiç bakmadan gidenleri görmüşsen eğer..

o gider,onlar gider..başka bir hayata,başka kadınlara,başka evlere ve belki başka ölümlere..

aynı hayata artık aynı yaşayamacağını bilerek aynı yerden devam edersin..ne fark eder sol elinin işlevsizliği,sağ gözününün daha az görüyor olması,dalıp gittiğinde sesleri hiç duymuyor oluşun,ne fark eder uykulara ölüme yatar gibi yatman

giden için..?

ve tüm insanlar sana bir ‘kalan’a bakar gibi bakıyordur..

ve asLında

sen kaldığın için gitmiştir,giden…

bir yere varmak,

gurbet midir,sıla mı?..mesela bilir misin sen,İzmir - İstanbul arasındaki yolu..

Bursa'ya geldiğin vakit bir yanın sıladır,bir yanın gurbet..kaç kere bölünürsün,kaç kere tamamlanırsın,kaç kere gitmekle dönmek arasındaki o yolu arşınlarsın

tüm anılarını sığdıracak kadar yer yoktur bavulunda ve bir şehri terk etmek kolay değildir işte..

ironik bir yoldur,kendine gitmek..

korkularına çarpmadan,aşklarını kırmadan,utançlarına bürünmeden ve günahlarından kaçmayarak

kendine gitmek../paradoksların arasında kalırken,küçüldüğünü,kimsesiz kaldığını ve bir yazarın seni noktalama işareti olarak bile kullanmayacağını bilmek

canının acıtsa da,camdan kabuğunun altındaki

keskin çığlıklarını kimse duymaz..

çünkü yol aslında,her şeye kulak tıkamaktır..

ve gidiş yolunun dönüşüde mevcut olduğundan

aslında tüm yollar

pişmanlıklara açıktır..

peki,sen gitmeye kararlı mısın?bilmediğin şehirlere,kendinle tanışmaya,başka sevdalara,

annenle babanı ayrı yerlerde bırakmaya..

hazırsan,gidelim..

ama unutma..

 yol

 bir gidiş

biçimi değildir..’’