“Seni unutmuş olsam içime bıraktığın bu eşsiz özlem olmazdı!”



Olmazdı

bu aşk bize yasaktı

gözlerim ağlasa da imkansıza

deli gönlüm anlamazdı

karşı konmaz , gül renginde bir günahtı.



biliyordum

bir türlü kabullenemiyordum

farkımda değildin benim

yazı tahtasındaki tebeşir izi kadar.

gözlerim senden kaçar

ruhum sana bakardı.

sevgim sana dönük

yüreğim sana tutsaktı.



her hafta sonu zamansızdı

alırdı seni benden,insafsızdı.

pazartesiydi hasretin adı

kalbim ter içinde okula koşardı.



darmadağın odam gibi

darmadağın yüreğimle

sabaha hasret gece gibi özlemle

bir yudum uykuya beklerdi gözlerim

uyusam yangının büyüyecek içimde

bilirim !.



dileğim,

geceye sarılan bir yıldız gibi

sana sarılmaktı.

korkum,

senli bir rüyada

anneme yakalanmaktı.



sınıfa girişin,rüyama gelişin gibiydi

gülüşünde bir çocuk yüreği

gözlerinde gün ışığı vardı.

sevdam içimde kanayan yaraydı.

ve bu yaraya bir başka yürek dayanamazdı.

inan,güneşe versem sevdamı

o aşkım ile yanardı.

inan,yağmura versem sevdamı

o gözyaşı olur yağardı.



ve hapsettim bakışlarını içimde

sesin yankılanırken sınıfta her köşede

haykırdım sessizce içimde

“o bir masal kitabı gibi yanı başımda

ve benden masallarca uzakta”



olmazdı,

bu aşk bize yasaktı.

şimdi bir sonbahar resminde

dalından kopan yaprak çaresizliğinde.

bu körpe dudaklarımda

geriye kalan bir “ah” dı !.



elveda zamansız

elveda imkansız aşkım

sevdam yaşımdan aşkın.

anlatamadım,

tutkumu sana bir biçimde

şimdi,

hicaz bir intiharın gözyaşı var içimde !.



senli bir dünyada

sensiz yaşamayı kaldırmaz yüreğim

tutunup yokluğunun uçurumuna

belki de bu gece

bir damla gözyaşı olur,

sonsuzluğa düşerim.



haykırıyorum,tüm evrene

sonsuzluk denizine atılan

bir taş gibi dalgalansın,

sonsuzluk denizinde yankılansın sesim.

sevdim

sevdim seni

sevdim seni öğretmenim

ama sonuca

eremedim

erdiremedim

affet öğretmenim !.